اخبار، سایر

نخستین ازدواج کنیز- ارباب با عقد شرعی در مصر انجام شد


مهندس مبلّغ مذکور توضیح مى دهد که معامله ما با تلاوت متقابل سوره اخلاص از سوى زن فسخ مى شود که حکم بازپس دادن صداق و یا مهریه را دارد.

مبلّغ در پى این “ایجاب و قبول” نادیا را در حضور زنان و مردان حاضر و جلوى چشم بینندگان تلویزیون مى بوسد تا هم صحت “ازدواج” را تایید کند و هم عدم نیاز “کنیز” به حرمت و حجب خاص سایر زنان مسلمان را نشان دهد.

عبدالرئوف عون توضیح مى دهد: “ما مسلمانان مسایل را خیلى پیچیده کرده ایم. در زمان رسول اکرم صلى الله علیه وسلم، سنت ازدواج با کنیز وجود داشت، صیغه موقت هم وجود داشت. ولى ما علاوه بر حرام کردن اینها بر خود، سنت ازدواج عادى را هم پیچیده و دشوار ساخته ایم.

او مى افزاید: ما به چشم بدى به موضوع “ازدواج کنیز- ارباب” مى نگریم. حتى ازدواج عادى را به تجارت و حساب سود و زیان تبدیل کرده ایم. حالا به جاى آنکه جوانان ما در سن 16 و یا 17 سالگى ازدواج کنند، تا 35 سالگى و نیز تا 40 سالگى بدون ازدواج مى مانند.

این مهندس مبلّغ مى گوید: ازدواج اصلاً نیاز به حضور عاقد و ثبت سند ندارد. شرط اصلى اعتماد دو جانبه استواست. اندیشه ازدواج “کنیز – ارباب” از 15 سال پیش به مغز من خطور کرد. من از ابتدایى تا دانشگاه را در “الازهر” خوانده ام. سپس به دانشکده مهندسى رفته ام.

او ادامه مى دهد: “اسلام به کنیز حق مى دهد که موهاى خود را نپوشاند و بالاى زانو بپوشد و آستین کوتاه باشد. یک حدیث از پیامبر اکرم (ص) در کتاب “صحاح” آمده است که مى گوید: “جاى ناشایستى که نباید از مرد به هنگام نماز دیده شود از ناف او تا زانو است، و حکم کنیز نیز در این زمینه به سان مرد است”.

 

وى مى افزاید: حجاب خواسته شده از یک کنیز پوشاندن ناف تا زانو است. عمر بن الخطاب اگر کنیزى را در خیابان محجبه مى یافت، حجاب از سر او بر مى داشت. انس بن مالک نیز که از صحابه بود گفته است: وقتى کنیزکان عمر براى ما چیزى مى آوردند، موهایشان بر سینه هایشان افشان مى شد.

مهندس عون مى گوید: نباید آنچه را خداوند روا داشته بر خود ناروا بدانیم. در قرآن کریم آمده است: “فَانکحُواْ مَا طَابَ لَکم مِّنَ النِّسَاء مَثْنَى وَثُلاَثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تَعْدِلُواْ فَوَاحِدَهً أَوْ مَا مَلَکتْ أَیْمَانُکمْ ذَلِک أَدْنَى أَلاَّ تَعُولُواْ” (آنچه شما را شایسته است، از دو، سه و یا چهار زن اختیار کنید. اما اگر از عدم رعایت عدل بیمناکید، پس فقط یک زن بگیرید و یا کنیزان خود را همسر کنید، که این بهتر است از ستم کردن شما). 

عون ادامه مى دهد: در توصیف مومنین نیز قرآن مى فرماید “وَالَّذِینَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ إِلَّا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَکتْ أَیْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَیْرُ مَلُومِینَ” (و همانهایند که عورت خود را از حرام و نامحرم حفظ مى کنند مگر از همسران و یا کنیزان خود که در مباشرت با این زنان ملامتى ندارند).

عبدالرئوف عون خاطرنشان مى کند: من راهى را براى بسیارى از زنان مسلمان باز کرده ام که بتوانند از طریق آن سر برهنه در خیابان راه بروند و مرتکب حرام نشوند. این زن محترم را جلوى دوستان و بستگانى که غالباً با این اندیشه مشکلى نداشتند آوردم و صیغه تعامل بین ما رد و بدل شد.

عبدالرئوف عون ابراز عقیده مى کند: این شیوه، مثل ازدواج عادى مى ماند ولى به زن چیزهایى مى دهد که ازدواج معمولى نمى دهد.

نادیا، زنى که با روش “کنیز- ارباب” ازدواج کرده است، مى گوید: من با قناعت و اعتقاد این روش را پذیرفتم. 

او در جمع حاضران موها را افشان مى کند و مانتو از تن در مى آورد. حضار نیز برایش دست مى زنند.

عون مى گوید: نادیا از اول زن شرعى من بوده است. با او در کشور سعودى رسماً ازدواج کرده ام. ولى خواستم به همگان ثابت کنم که روش “کنیز – ارباب” نیز غلط نیست و نوعى راه حل مى باشد.

یک مبلغ معروف دیگر نه تنها این روش را مردود و محکوم دانست، بلکه خواهان محاکمه “عروس” و “داماد” و “حاضران جشن” شد.

دکتر عبدالله النجار که استاد فقه تطبیقى و عضو مجمع پژوهشهاى اسلامى الازهر است، در باره این ویدیوى تلویزیونى گفت: آنچه را دیدم پایمال کردن حیثیت زنان مسلمان مى دانم و یک عمل حرام مى شمارم.

او از همه اطراف قضیه و از جمله حاضران خواست توبه و استغفار کنند و به راست برگردند. وى خواهان آن شد که اقدامات قضایى علیه “عروس”، “داماد” و “حاضران جشن” صورت گیرد.

النجار تاکید کرد: امروزه دیگر برده دارى وجود ندارد. انسان آزاد هم حق ندارد خود را برده کند. کما اینکه این شیخ مبلّغ حق نداشته است این زن را به کنیزى بگیرد. 

وى افزود: مگر مى شود احکام دین را به دلخواه تغییر داد. پیامبر (ص) وقتى دید مردى زنش را با یک بار گفتن “طلاقت دادم” طلاق مى دهد، فرمود: “این گونه با کتاب خدا بازى مى کنید، حال آنکه هنوز در بین شمایم؟”

 

دکتر حامد ابوطالب رئیس سابق دانشکده شریعت و قانون و عضو مجمع پژوهشهاى اسلامى نیز گفت: این ازدواج شرعاً حرام است. درست است که اسلام ازدواج با کنیزان را حلال دانسته است، لیکن با اصل برده دارى مبارزه کرده است.

این شخصیت مذهبى توضیح داد: وقتى کنیزى را خریدارى مى کردى مثل این بود که ماشینى را بخرى و از خرید خود استفاده کنى. اسلام با این رابطه مخالفت کرد. تازه اصولاً برده دارى رخت بر بسته و نباید آن را بازگرداند.

دکتر حامد ابوطالب نیز بر نادرست بودن “کنیز سازى از زن آزاد” تاکید کرد. وى افزود: حکایت اینکه زن غیرآزاد مى تواند تنها ناف تا زانوى خود را بپوشاند، هیچ مستند دینى ندارد و باید علماى الازهر در برابر چنین بدعتهایى بایستند.

در یک برنامه تلویزیونى از شبکه اى معروف در مصر، یکى از مبلغان اسلامى مراسمى را برگزار کرد که هدف از آن معرفى نوعى ازدواج بوده است.

این مبلّغ که در واقع اولین ازدواج “کنیز- ارباب” را در عصر حاضر در مصر برگزار کرده است مى گوید: نباید کارها را بر خود سخت کنیم و آنچه را اسلام مجاز شمرده و در صدر اسلام وجود داشته است، بر خود حرام و ممنوع کنیم.

او مى گوید: زنى که در این سبک و سیاق ازدواج مى کند، دیگر لزومى ندارد که سر را بپوشاند، یا دامنى بلند داشته باشد.

“عبدالرئوف عون” یک مهندس است و زنى که در این برنامه تلویزیونى با این مهندس تبلیغ کننده دین ازدواج مى کند، “نادیا” نام دارد. نادیا در این برنامه به جاى اصطلاح رایج “زوّجتک نفسى على کتاب الله” (خودم را بر مبناى کتاب خدا به ازدواج تو در آوردم) به عبدالرئوف مى گوید: “ملّکتک نفسى على کتاب الله” (خودم را بر مبناى کتاب خدا به مالکیت تو در آوردم).


""

این مراسم عقد طبق سخن مبلّغ مذکور هیچ شاهد و سندى لازم ندارد. نادیا که از لهجه اش مى توان فهمید مصرى نیست، وقتى خود را به مالکیت “ارباب” در مى آورد، از او مى شنود: “در برابر سوره اخلاص پذیرفتم”.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


2 × = چهارده